Bouzouki

bouzoukiVeel van de Griekse muziek die door ons als toeristen zo wordt gewaardeerd, wordt begeleid door een soort gitaar die de naam Bouzouki draagt. Op deze pagina staat daar iets meer informatie over.

Tegenwoordig geldt de bouzouki als het Griekse muziekinstrument bij uitstek. Voor de Tweede Wereldoorlog stond het instrument in een twijfelachtig daglicht (het werd bespeeld door mensen die leefden aan de zelfkant van de maatschappij).

Na de omarming van de bouzouki door beroemde componisten als Mikis Theodorakis en Manos Hadzidakis (die het een plaats gaven in hun 'hogere' liedkunst), is het instrument echter langzaamaan heel populair geworden.

Zusjes

Er zijn twee bouzouki’s: een ‘authentieke’ en een ‘nieuwe’ bouzouki. De authentieke 3-snarige bouzouki – in het Grieks tríchordo – is ontstaan aan het begin van de vorige eeuw, heeft drie dubbele snaren, en werd bespeeld door rebètikamuzikanten. De 4-snarige bouzouki – in het Grieks tetráchordo – is ontstaan in de jaren ‘50, veel later dus, en heeft vier dubbele snaren.

De kleinere zusjes van de bouzouki worden tzouras en baglamas genoemd (de laatste benaming komt overeen met een lid van de Turkse saz familie die echter veel groter van formaat is).

Net als de bouzouki is ook de Bulgaarse tambura een verwant uit de Byzantijnse Pandoura.

Naar Ierland

In een aangepaste vorm (Ierse bouzouki) wordt het instrument veel bespeeld in de Ierse volksmuziek. Dit komt omdat Ierse muzikanten in de jaren zestig de Griekse bouzouki uit Griekenland hadden meegenomen en in hun muziek gingen waarderen.

 

De bouw van de bouzouki is toen ook door Ierse bouwers overgenomen, echter met de traditionele eigenschappen van de cittern (de bouwwijze daarvan ging dus als uitgangspunt dienen).

 

Kenmerkende verschillen: een stevige platte hals met aanpassingspin, een platte druppelvormige kast, en veel zwaardere snaren die bij de baskoren niet zijn geoctaveerd.

 

Luisteren?